 | | |
| | |
|
Spaces home  ++Art of MemoRy Part III...PhotosProfileFriendsMore |  Tools   |
++Art of MemoRy Part III++October 28 เวลาที่ไม่เคยเท่ากันสักวัน...ทั้งๆที่เวลามีให้เท่าๆกัน
แต่รู้สึกว่า...เรายังใช้เวลาไม่คุ้มเลย
หลายครั้งที่ปล่อยเวลาเดินไปเรื่อยๆ
ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเลย
ความจริงแล้วชีวิตคนเรามันต้องการอะไรบ้างนะ
เงิน ?
ก็คงเป็นความจริงส่วนหนึ่งหรอกนะ
ความสุข?
เราว่าเป็นสิ่งที่เราต้องการเช่นกัน ความสุขนั้นหาได้จากสิ่งรอบๆตัว
บางครั้ง...
สิ่งที่อยู่รอบตัวที่ทำให้มีชีวิตอยู่ไปวันๆ
มันทำให้ฉันไม่มีความสุขเลย
.
.
หนีไปทะเล ไปตั้งไกล....กลับมาแย่กว่าเดิมอีก
ไม่ค่อยสบายเลย
ช่วงเปลี่ยนฤดู....ว่างจัด ทำให้คิดอะไรเรื่อยเปื่อย
อีกไม่นานก็คงกลับไปเป็นเหมือนเดิม
เหมือนเดิม
คงกลับไม่ไปเป็นอย่างเดิมแล้วใช่มั้ย
ตัวตนที่แท้จริงของฉันหายไปไหน
เราคนนั้นหายไปไหน
สงสัยคงหายไปตลอดกาลแล้วมั้ง
เริ่มกลับไปเป็นสภาพเดิม เรื่อยๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน
อย่างที่ใครบางคนเคยบอกไว้
เพิ่งรู้สึกตัว...ว่ากลับไปเป็นสภาพนั้นโดยไม่รู้ตัว
แต่ว่าการมีชีวิตอยู่...เราว่ามันก็ต้องดีที่สุดแล้วล่ะ
อย่างน้อยมันก็ยังมี โอกาส บ้าง
ได้ทำอะไรหลายอย่าง สิ่งที่กล่าวมาข้างบน
ถึงมีแต่ไม่มีชีวิตอยู่
มันก็คงทำอะไรไม่ได้สินะ
ปล.
- เสียใจที่ไม่ได้ตามไป....จริงๆนะ
July 31 หมดเวลา..การที่เรารอ....ถ้ารู้ว่ามันมีจุดหมายมันก้อสมควรค่าที่จะรอ..
แต่...
ถ้ามันไร้จุดหมายล่ะ..
เราควรจะรออีกต่อไปรึป่าว.
.
.
เวลายิ่งผ่านไป...อะไรหลายๆอย่างก็ย่อมเปลี่ยน
แม้แต่ต้นไม้ที่สูงใหญ่ก้อยังพลิ้วไหวไปกับสายลม...คนนั้นจิตใจจะไม่โอนเอนได้เช่นไร
เวลามันสามารถลบบางสิ่งบางอย่างได้ก็จริง
แต่ก็ยังเหลือรอยกดของดินสอใช่มั้ย..
มันลบไม่หมดหรอก..
พยายามคิดว่ามันคงหมดเวลาแล้วล่ะ..
พอแล้วแหละ..เพียงแค่นี้
เหลือความทรงจำที่ดีปล่อยให้มันเลือนลางไปซะดีกว่า
เพราะตอนนี้กำลังเริ่มต้นใหม่...
ให้ชีวิตค่อยๆเปลี่ยนแปลงทีละนิด..ที่ละนิดจะดีกว่า
ถ้ารีบเร่งไปคงไม่มีประโยชน์อะไรขึ้นมา
มีความสุขเพียงนิด..ที่จะสามารถให้พออยู่ได้
แม้รู้ทั้งรู้อยู่ก็ตาม..ว่าจะทำร้ายใครคนนึง
พยายามขอโทษกับสิ่งที่ตัวเองทำทุกครั้ง..
เพ้อ..มากไปแล้วจบ
พูด..มากไปแล้ว
ชีวิตจริงมันยิ่งกว่าพลอตในละครซะอีก..
May 05 บันทึก..meeting6/2วันนี้เขียนยาว...บันทึกอีก1วัน
ฤดูฝน...
ไม่ทันไรก้อเข้าฤดูนี้ซะแล้ว
น้ำหยดเล็กๆพร้อมใจกันที่จะหล่นลงมา
ทำให้สบายกายเหลือเกิน...
แต่ทำท่าไม่มีวันไหนที่จะไม่ตกเลยนะ
วันอังคาร สีชมพูชมพู เริ่มเข้าเดือนใหม่ ทำไมเร็วจัง
อยากทำท่าว่าจะลืมวันนี้นะ
รุสึกเหนื่อยๆ เพลียๆ สงสัยจะตากฝนบ่อย - -"
สุดท้ายก้อกลับบ้านเร็วจนได้
เพราะวันนั้นเลิกเร็วแถมยังไม่มีซ้อมอีก เป็นใจอะไรปานน้าน..
กลับบ้าน เปิดคอมนั่งเล่นซักพัก
เจอเพื่อนทักอีก..ไม่มีอารมณ์ตอบมากมาย
ไว้เจอกันที่งานล่ะกัน
เบี้ยวก้อไม่ได้..สัญญาว่าจะไปแล้วนิ
ใกล้เวลารีบแต่งตัว..วิ่งออกจากบ้านเพราะฝนตก
นัดกันที่ lake hill เราว่าก็ใช้ได้นะ
ถ้าเทียบกันที่อื่นที่นัดมา
ห้องพอๆกับห้องประจำที่มาลินเลยแฮะ
ยังไงก้อชอบมาลินมากกว่า
ไปวันธรรมดาคนก้อน้อยๆอ่ะดีแล้ว
ไปถึงลงจากรถอะไรบ้างอย่างทำให้เรารู้ว่า..
"ไม่ควรใส่รองเท้า3นิ้วนั่นไปเลย"
สงสารคนถือร่ม = ="
แต่เราก็ชอบนะ^^สูงดี..ชาตินี้จริงๆแล้วคงไม่ถึง170 T^T แน่นอน
ไปถึงเพื่อนๆก้อมาเยอะแล้วล่ะ
มองๆกลุ่มเรายังมาไม่ครบเลยแฮะ ..หนอยแนะๆ ยังไม่มาๆ
เจอปุ๊ก เอิร์ธ คราวนี้มาด้วยอ่ะคิดถึงๆเสียดายที่กลับเร็วไปหน่อย
ถามถึงนุ่นกะจิ๊บด้วยนะ..
รอๆสุดท้ายก้อมาจนได้แฮะ ได้ขนมแทนคำขอโทษ(รึว่าของฝากกันแน่)
กินแล้วอ่ะ อร่อยดี^^"ชอบกล่องเขียวแต่น้องแอบตอดไปกล่องนึง -*-
ขอบคุงนะค้าบบ..กินแล้วอารมณ์ดี
ชอบชอกโกแลตสุดๆ><
นานๆจะเจอเพื่อนซ้ากกที(4เดือนเนี่ยน้า)
อาการเฟลเรื้อรังค่อยๆจางไปหน่อยนึง
ความรู้สึกดีดีก้อเริ่มกลับเข้ามา...
จะขอบคุณเท่าไหร่ก้อคงไม่พอหรอก..
วันนั้นมี surprise นิดหน่อย(รึป่าว) ว่านายธาดามันมาด้วยนะสิ!!
ตกจายหน่ายๆบอกว่ายังอยู่เมกาไง
แถมยังดัดผมเป็นลอนอีกต่างหาก..มันเข้ากับมันดีว่ะ
แหม่เด๋วนี้~น้า
แล้วนึกอะไรได้..ดามาก็ไปหัวหินได้แล้วดิ~~
เราจาไปได้ป่าวหว่า
สุดท้ายกลับประมานตอนเที่ยงคืนก่าๆ
ดีที่อาร์ตไปส่ง ขอบคุงน้า
ต่อด้วยงานสถาปนิก (จะเขียนยาวไปไหน) +รูปประมาน 80 รูป เหอๆ
ตอนแรกที่นัดกันไว้กะไปเดิน 2 คน
ไปคนเดียวซะได้อ่ะ...
ดีแล้วที่ไปไม่ได้อ่ะ คงจะเบื่อแน่ๆเลยเกรงใจ..
เราไม่ได้โกดจริงๆน้า เสียงเศร้ามากเลยอ่ะ
ลองโทถามหวานดู...แล้วพอดีดันเจอพอดีอีก เลยเดินไปด้วยกันซะเลย
เดินแปปเดียวก็ทั่วงาน ถ่ายๆรูปเก็บไว้อย่างเดียว
ข้าวมันไก่อร่อยมากอ่ะหวาน..thx~มากๆ
คุณเพื่อนกาว(เพนกวิน)เปิดร้าน
อยู่แถวๆตลาดบางเขน
จะเปิดวันจันทร์นี้แล้วน้า
เป็นร้านกาแฟ(แต่ต่อไปจะเป็นเหล้าปั่นตอนกลางคืน)
อุดหนุนกันด้วยนะงับ^^" แรงงานเพื่อนๆทั้งหลาย55+
เราแค่ไปปาดๆสีส้มเอง~เหอๆ
ปล.
ตอบจากคำถามที่ไม่รู้ว่าถามใคร
ก็แค่อยากจะตอบว่า
เราไม่เคยสัมผัส..แต่เรารู้สึกได้ว่ามันมีให้เห็นอยู่จริง
เจอไฟล์บันทึกเก่าเก็บ..อ่านไป เฮ้อทำไปได้นะเรา...
ทำให้รู้ว่าเวลาจะทำให้ลืมสิ่งเล็กๆน้อยๆในอดีต
รึว่าบางทีอาจจะลืมไปได้ซะทุกอย่างที่อยากจะลืมก้อได้
April 15 ว่างมากว่างมาก..ช่วงนี้อยู่ติดบ้านแทบตลอด
นั่งมองก้อนเมฆที่เหม่อลอยอยู่เหมือนกัน
มันจะลอยไปถึงไหนกันแน่นะ...
ช่วงนี้ท้องฟ้าตอนเย็นสวยจัง
หรือว่ามันสวยด้วยตัวของมันมานานแล้ว
แต่เรากลับไม่มี เวลา มานั่งจ้องมองมันเท่านั้นเอง
ทุกๆวัน มีสิ่งมีชีวิตหลายชีวิตที่เผ้ารอคอยกับ กิจวัตรของบ้านเรามาตลอด 20 กว่าปีมานี้
โดยที่ไม่มีวันหยุด และก็ไม่หวังสิ่งตอบแทนใดใด
นอกจาก ให้พวกมันอิ่มท้อง มีชีวิตอยู่ไปวันวัน
ก็เท่านั้น...
โดยที่ทุกๆเช้า กิจวัตรที่เราชินชา มันก็ก่อนเราเกิดแล้วนิ เลยไม่รู้สึกนึกคิดอะไรมากมาย
แต่สิ่งที่บ่มเพาะที่ติดมาไม่รู้ตัว ..มันก้อเป็นนิสัยเราส่วนนึง
ว่าทำไมเราถึงชอบสุนัขมากขนาดนั้น
ทำไมเราเห็นสุนัขผอมโซถึงต้องพยายามหาอะไรให้มันกิน
ก็นั่นแหละส่วนนึง...เสี้ยวนึงในชีวิต...
---------------------------------------------------------------------
เพราะวันนี้ว่างมากเลยอยากอัพอะไรสักหน่อย ...ก็เท่านั้น
เพราะชีวิตคนเรา...ทุกวันย่อมต้องมีเรื่องราว
ps. ที่เลี้ยงๆอยู่น่ะมันไม่ใช่แค่หลักสิบหรอก...หลักร้อยต่างหาก ...^^"
March 31 แล้วเราก็ได้พบกัน..ตะวันเริ่มแผดเผาทุกสิ่งทุกอย่าง
แดดร้อนๆควันขุ่นๆจากท่อไอเสียรถยนต์
น้ำแข็งในแก้วละลายอย่างรวดเร็ว..
เสียงเอะอ่ะอืออึง โคลงเคลงไปมา
กับสิ่งที่คุ้นเคย..เป็นประจำ
และความคิดเริ่มไหลทวนกลับมา
ทามกลางความสับสนวุ่นวายรอบข้าง
เราทำอะไรอยู่นะ
เหม่อลอย...
เมื่อไหร่จะถึงที่หมายซะที
เวลา 6 เดือน อาจดูเร็วสำหรับใครหลายๆคน
สำหรับการรอคอย ก็ยิ่งนานเป็นเท่าตัว
เมื่อถึงเวลา..แล้วเราก็จะได้พบกัน
|
|
||||||||||||||||||||||||||
|
|
Invite as friend